به کجا می رویم؟؟!

دیشب تماشاگر فیلم لوکاس بلو کارگردان فرانسوی محصول سال 2010 به نام 38 شاهد از شبکه نمایش بودم. داستان فیلم درباره  عده ای از مردم محله ای بود که به نوعی شاهد وقوع یک قتل در نیمه های شب در محله شان بودند. هریک به دلایلی از شهادت خودداری کرده و فریاد های گوش خراش مقتول نشنیده انگاشته و به پلیس دروغ می گفتند.  بالاخره وجدان یکی از شاهدان بیدار و راز قتل را برملا می کند.

نگارنده نه منتقد سینمایی است و نه ادعایی در این باره دارد. ولی به کارگردان فیلم به خاطر ساخت این فیلم احترام می گذارد. از این جهت که او به درد و بیماری کنونی جامعه بشری انگشت می گذارد. جامعه که برای گریز از وجدان انسانی خویش، به دیده و شنیده هایش را وقعی نگذاشته و از منش و خوی انسانی اش فاصله می گیرد. راستی چرا در این زمانه باید وجدان عمومی و انسانی افراد به هیچ انگاشته شود؟ خصلتی که نماد انسانیت و آدمیت بشری است. نکند که ما اخلاق و شعور و درک بسیاری از رخدادهای پیرامونمان از دست داده ایم؟ یا منافع مادی و گذران عمر، ما را، فرزندان حضرت آدم را در سراشیبی سقوط و هبوت قرار داده است.!!

بگذریم هرچند این رویداد در کشورهای راقیه دنیا رخداده و می دهد. ولی درد اصلی اینجاست که در کشور ما هم که داعیه فرهنگ و دین و ادب چندین هزار ساله را یدک می کشد. رویداد های این چنینی که مردم بی تفاوت از کنارشان می گذرند؛ کم نیستند. کافی است نگاهی به رویدادهای همین هفته گذشته و بی تفاوتی مردم که با بی اعتنایی تمام و بدن هیچ واکنشی از کنارش می گذرند؛ بیندازیم. حوداثی که با سرنوشت کشور و آینده فرزندان این مرز و بوم گره خورده است. وقایعی که سمت و سوی اخلاق و منش انسانی ما را رقم می زنند. مباد که مقوله وجدان و سرشت انسانی در این دیار دچار نسیان و فراموشی گردد!

راستی ما را چه می شود. هیهات من الذله!!!

                                                                                            شاد زی 9/9/95