رندنامه(111)

گویند به زمان خلافت مروان بن الحکم از خلفای اموی، در بلد نیشابور یکی از اقارب وی به نام علی بن خدیر کوفی، والی ببودی. روزی از سر هوس برآن شدی تا از مردم نیشابوری دست بیعت بگیری. بر این روال حکم بنمودی تا مردمان برای بیعتش آدینه روزی در مسجد جامع شهر گرد آیندی.

در زمان موعود اندکی از مردمان بلد، در مسجد جمع آمدندی. سبب آن ببودی که وی در زمان ولایتش بر اهالی شهر ظلم و تعدی فراوان رسانیده بودی. وی در خشم شدی و بگفتی تا خطیب شهر بر منبر شدی و در ذم ایشان و عاقبت همراهی با ولی خلیفه مسلمین خطبه ای بخواندی.

وی که در تفسیر به رأی قرآن، شهره خاص و عام ببودی؛ به منبر رفتی و بگفتی:

خداوند رحمان در قرآن کریم می فرمایدی: یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ ۖ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ ۚ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ

مِنَ النَّاسِ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ

ای پیغمبر، آنچه از خدا بر تو نازل شد (به خلق) برسان که اگر نرسانی تبلیغ رسالت و اداء وظیفه نکردهای، و خدا تو را از (شر) مردمان محفوظ خواهد داشت، (و دل قوی دار که) خدا کافران را (به هیچ راه موفقیتی) راهنمایی نخواهد کرد.

ای مردم نیشابوری بدانید و آگاه باشید که رأی و نظر جمهور ناس در نظر خدای تبارک وتعالی هیچ بباشدی

رندی که در گوشهxadی حجره ای لمیده بودی؛ به زمزمه بگفتی:

اگر وی معنی کلام وحی بدانستی؛ با تفسیر به رأی خویش کلام رحمانی را خفیف نمی نمودی!

شاد زی 2/3/96