واگویۀ تلواسه (30)

از شوره زار انتظار و توقع روییدن و بالیدن گل، ریجان و نهال را نباید داشت. در این برهوتی که نام ایران را برخود یدک می کشد؛ رشد و بالندگی، شادی و نشاط هم توقع بی جایی است. به گفته لسان الغیب: ... هر کسی آن دَرَوَد عاقبت کار که کشت .

ما مردمان ایران زمین هم از این پند و پیش بینی حکیمانه حافظ مستثنی نبوده و نیستیم. در این برهه از تاریخ، همه و همه در پی عوام فریبان و موج سواران بی هیچ اندیشه و تأملی روانه ایم. بازار دروغ، تهمت و افترا گرم است. آنان برای اثبات خویش دل و جگر حریف را از سینه درآورده و چون هند جگر خوار به دندان می کشند. ما هم برایشان هورا کشیده و دست مریزاد می گوییم.

آیا در این آشفته بازار می توان صدف را از خذف تمییز و تشخیص داد. از قدیم گفته اند که مصلحان و اندیشمندان جامعه راهنما و معیار تمییز افراد یک جامعه اند. اکنون که اینان که مدعی سردمداری و راهبری ما مردمان مفلوک و تهی از نشاط و سرزندگی را به بازی گرفته اند. آیا امیدی به رویش و زایش بذر امیدی هست؟؟

با نگاهی به نسل جوان افسرده و دل مرده که امید از آینده را بریده و به خشم فروخورده به سرنوشت درناک و تاریک خود می نگرند. باز هم از همو مدد می گیریم که گفته است:

                   حافظا می خور و رندی کن و خوش باش، ولی               دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

                                                                                                شاد زی 24/2/96