واگویۀ تلواسه (29)

شاید شنیده باشید که کشور ما ایران جزو غمگین ترین کشور های دنیا است. به زبانی ساده تر مردمش کم تر شاد بوده و در زندگی روزمره وعادی خویش کمتر رنگ شادی و نشاط را می بینند. سبب چیست؟

بی گمان یکی از نشانه هایش همین رسانه های عمومی و به ویژه رسانه ملی می باشد. از آن گذشته تضیقاتی که اربابان حاکم بر روابط اجتماعی، مدنی و فرهنگی به بهانه های گوناگون به ویژه به بازی گرفتن نماد های مذهبی بر مردمان این دیار تحمیل می کنند. در این حالت خواسته یا خواسته غم و اندوه را وارد حریم خانواده ها و روح و روان خلایق می کنند. در این حالت اجباری و تصنعی، چه انتظاری از مردمان باید داشت که روح و روانی شاد و پر نشاط داشته باشند!؟

یکی از این مؤلفه ها جلوگیری از برنامه موسیقایی که هر جسم و روان فرسوده ای را دگرگون و به شور، وجد حال می آورد. این نماد هنری و فرهنگی ایرانی که ریشه در فرهنگ و سنت ما دارد؛ کوچک ترین جایی در برنامه رسانه ملی دارد.

بدتر از آن چند زمانی است؛ کنسرت های هنرمندان به بهانه های گوناگون لغو می شود. تازه ترین آن در شهر گناباد است. راستی حاکمان را چه می شود؟ با این رفتار ها و برخورد های دور از ذهن، آیا رمقی و جانی برای این مردم کهن تبار که موسیقی دانانی  هم چون باربد، نکیسا و فارابی را به خود دیده است؛ باقی می گذارد؟!!

                                                                                               شاد زی 4/2/96